تو فرهنگ ژاپنی
واژهای داریم به اسم کمورِبی (Komorebi).
کموربی یعنی
نَشتِ نور خورشید
از لابهلای شاخهها و برگهای درختان.
کموربی
از ارتباطی ژرف با طبیعت میگوید؛
از ضرورتِ مکث،
و رهایی در لحظههای زندگی.
لحظههایی که به ما یاد میدهند
جزئیات کوچک را ببینیم؛
جزئیاتی که شاید کماهمیت به نظر برسند،
اما میتوانند با کشف زیبایی در مکثهای کوچک
درک ما از جهان پیرامون
و از خودمان را دگرگون کنند…
در روانشناسی،
بسیاری از تغییرهای عمیق
نه در جهشهای بزرگ،
بلکه در همین توقفهای کوتاه شکل میگیرند.
جایی که ذهن
از شتابِ همیشگی فاصله میگیرد
و روان
اجازه مییابد
آنچه را سالها نادیده گرفته،
بیقضاوت ببیند.
گاهی
همین چند ثانیه مکث
کافیست
تا نورِ فهم
راهش را
به درون باز کند.